Identyfikator | Dz.U.2013.21 | |
---|---|---|
Data wydania | 2012-12-14 | |
Data publikacji | 2013-01-08 | |
Data wejścia w życie | 2013-01-23 | |
Rodzaj aktu | Ustawa | |
Organ wydający | Sejm | |
Status | ![]() | |
Ostatnie zmiany | ![]() 2024-12-23 2024-12-12 2023-09-27 2023-09-12 2023-08-24 2023-08-11 2023-05-09 2023-02-14 2022-12-22 2022-10-17 2022-08-17 2022-06-13 2021-11-26 2021-09-08 2021-04-28 2020-12-28 2020-05-15 2020-03-31 2020-02-27 2020-02-21 2020-01-30 2019-08-22 2019-07-29 2019-04-19 2019-01-11 2018-08-21 2018-08-14 2018-08-10 2018-08-03 2018-05-24 2018-03-30 2017-12-22 2017-11-07 2017-08-23 2017-04-14 2016-12-02 2016-09-29 2015-12-30 2015-11-23 2015-10-23 2015-07-28 2015-07-02 2015-01-22 2015-01-17 2014-10-03 2014-08-21 2014-05-28 2013-10-24 2013-08-06 2013-01-08 2024-12-23 | |
Tabela zmian » |
Art.10. Przedmiot lub substancję powstające w wyniku procesu produkcyjnego, którego podstawowym celem nie jest ich produkcja, uznaje się za produkt uboczny niebędący odpadem, jeżeli łącznie są spełnione następujące warunki:
1) dalsze wykorzystywanie przedmiotu lub substancji jest pewne;
2) przedmiot lub substancja mogą być wykorzystywane bezpośrednio bez dalszego
przetwarzania, innego niż normalna praktyka przemysłowa;
3) przedmiot lub substancja są produkowane jako integralna część procesu produkcyjnego;
4) przedmiot lub substancja spełniają wszystkie istotne wymagania, w tym prawne,
w zakresie produktu, ochrony środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, dla określonego
wykorzystania danego przedmiotu lub danej substancji i wykorzystanie takie
nie doprowadzi do ogólnych negatywnych oddziaływań na środowisko, życie lub zdrowie
ludzi;
5) przedmiot lub substancja spełniają szczegółowe warunki uznania danego przedmiotu lub
danej substancji za produkt uboczny, jeżeli zostały one określone w przepisach prawa
Unii Europejskiej albo w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 6.