Art. 46 ustawy o ochronie przyrody przewiduje możliwość obejmowania ochroną przyrody okazów gatunków oraz siedlisk i ostoi roślin, zwierząt i grzybów. Ochrona ta ma na celu zapewnienie przetrwania i właściwego stanu ochrony dziko występujących na terenie kraju lub innych państw członkowskich Unii Europejskiej rzadkich, endemicznych, podatnych na zagrożenia i zagrożonych wyginięciem oraz objętych ochroną na podstawie przepisów umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, gatunków roślin, zwierząt i grzybów oraz ich siedlisk i ostoi, a także zachowanie różnorodności gatunkowej i genetycznej (por. art. 46 ust. 2 ustawy).

Ochronę realizować można także poprzez ustalanie stref ochrony ostoi roślin, zwierząt i grzybów objętych ochroną gatunkową (por. art. 60 ust. 3 ustawy). Ostoją jest, zgodnie z definicją zamieszczoną w słowniczku ustawowym w art. 5 pkt 12, miejsce o warunkach sprzyjających egzystencji roślin, zwierząt lub grzybów zagrożonych wyginięciem lub rzadkich gatunków. Granice stref ochrony, o których mowa w ust. 3, oznacza się tablicami z napisem, odpowiednio: "ostoja roślin", "ostoja zwierząt" albo "ostoja grzybów" i informacją: "osobom nieupoważnionym wstęp wzbroniony" (art. 60 ust. 4 ustawy).

• Wróć do spisu.